Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat het stigma van alleen zijn op een bepaalde leeftijd in het volwassen leven niet langer een probleem is om je zorgen over te maken.
Als je 40 wordt zonder partner, wordt dat niet langer gezien als een sociale mislukking, maar als een bewuste keuze of een van de vele omstandigheden in het volwassen leven.
Psychologen José Martín Del Pliego en Olga Albaladejo wijzen erop dat het single zijn na deze leeftijd tegenwoordig een teken is van autonomie, zelfontplooiing en emotionele en financiële onafhankelijkheid. Uit gegevens blijkt dat in de Verenigde Staten het percentage volwassenen tussen 30 en 49 jaar dat nooit getrouwd is geweest, is gestegen van 7% in 1970 tot 30% in 2020, wat een diepgaande culturele verandering in de perceptie van het single zijn aantoont.
Tegenwoordig betekent vrijgezel zijn op je veertigste niet noodzakelijkerwijs een staat van afwachten, maar een fase van persoonlijke ontwikkeling. Veel mensen in deze leeftijdsgroep geven voorrang aan hun individuele welzijn, hun professionele doelen en hun emotionele ontwikkeling boven de traditionele sociale verwachtingen.
De verschillende soorten vrijgezelligheid volgens de psychologie
Specialisten onderscheiden drie hoofdcategorieën van vrijgezelligheid in de volwassenheid, elk met verschillende kenmerken:
Vrijgezelligheid uit vrije keuze (positieve omstandigheden)
- Persoonlijke groei dankzij onafhankelijkheid.
- Vrijheid om verschillende ervaringen te verkennen, zoals reizen of het ontwikkelen van interesses zonder beperkingen.
- Brede en solide vriendschaps- en familienetwerken die emotionele steun bieden.
Gedeeltelijk vrijgezellenbestaan (gemengde omstandigheden)
- Prioriteit voor opleiding of professionele ontwikkeling.
- Zorg voor afhankelijke familieleden, wat historisch gezien de huwelijksmogelijkheden beperkte, vooral voor vrouwen.
- Bewuste keuze om een pauze in te lassen na complexe relaties.
Ongewenst single zijn (onvrijwillige omstandigheden)
- Moeite om gelijkgestemden te ontmoeten of duurzame relaties op te bouwen (treft 12% van de singles).
- Economische, sociale of persoonlijke beperkingen die het vormen van een relatie in de weg stonden.
- Situaties zoals weduwschap of ongewenste scheidingen.
Alleenstaand zijn op je veertigste: is dat goed of slecht?
De moderne psychologie geeft aan dat de keuze voor het alleenstaand zijn op je veertigste of vijftigste een teken is van volwassenheid, zelfkennis en coherentie met persoonlijke waarden. Degenen die voor deze levensstijl kiezen, weten meestal wat ze niet bereid zijn te onderhandelen in een relatie en geven prioriteit aan hun emotionele rust.
José Martín Del Pliego benadrukt dat op deze leeftijd het kiezen voor het single zijn niet voortkomt uit angst, maar uit ervaring. “Het is niet het gevolg van iets negatiefs, maar een beslissing waarbij emotionele autonomie boven geforceerd gezelschap wordt gesteld”, legt hij uit. Mensen die voor deze weg kiezen, geven aan meer levensvreugde, zelfvertrouwen en welzijn te hebben, met minder angst of depressie.
Olga Albaladejo voegt eraan toe dat het stigma rond het single zijn is afgenomen, waardoor men er vrijer mee kan omgaan. “Het wordt niet langer geassocieerd met eenzaamheid of mislukking, maar met een afstemming tussen waarden en levensstijl”, zegt ze. Mensen die zich autonoom voelen, bereiken een emotioneel evenwicht waardoor ze van hun leven kunnen genieten zonder afhankelijk te zijn van een partner.
